24 ก.ค. 51 พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยไปเปิดเวทีเสวนากันที่ จ.อุดรธานี...แต่ในขณะที่พันธมิตรกำลังจัดเตรียมเวทีกันอยู่ ก็มีกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า กลุ่มคนรักอุดรประมาณกว่า 500 คน พากันเดินขบวนมาประท้วงอยู่หน้าสวนสาธารณะที่พันธมิตรใช้เป็นสถานที่เปิดเวที..แกนนำกลุ่มคนรักอุดรได้พูดปลุกระดมผ่านเครื่องขยายเสียงให้กลุ่มคนที่มาด้วยกันซึ่งแต่ละคนพกพาสิ่งของที่สามารถนำมาเป็นอาวุธได้มาด้วยเช่น ไม้หน้าสาม เหล็กแป๊บ และหนังสติ๊ก ให้บุกเข้าไปภายในสวนสาธารณะเพื่อรื้อเวทีและไล่พันธมิตรออกจากพื้นที่..โดยใช้กำลังและอาวุธประทุษร้ายต่อชีวิตและทรัพย์สินของเหล่าพันธมิตรที่กำลังทำการจัดเตรียมเวทีอยู่..ภาพข่าวทางทีวีได้ระบุว่าตำรวจได้พยายามห้ามปรามแล้ว จริงอยู่..ที่ตำรวจอาจจะได้ใช้ความพยายาม..แต่ความพยายามของตำรวจทำได้เพียงพูดกับเหล่าม๊อบถ่อยพวกนั้นว่า "พอแล้วๆ" และมันก็มิได้นำพาต่อจิตใต้สำนึกของพวกมัน พวกมันยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำร้ายชีวิตของผู้อื่น พันธมิตรบางคนถูกทำร้ายจนสลบ บางคนต้องผ่าตัดสมอง กรามหัก หัวไหล่หลุด ทรัพย์สินเสียหาย นี่หรือคนไทย เข่นฆ่ากันเอง เพียงเพราะนักการเมืองชั่ว ๆ กลุ่มหนึ่งจะได้มีหรือกลับมามีอำนาจ

ถ้าคนสองฝ่ายมีความเห็นไม่เหมือนกัน..ต่างฝ่ายก็ใช้สิทธิของตัวเองในการแสดงความคิดเห็นสิ!! ถ้าไม่เห็นด้วยกับการที่พันธมิตรไปเปิดเวทีที่อุดร..มรึงก็เปิดเวทีของมรึงเองสิ อย่ามายุ่งหรือทำลายเวทีของพันธมิตร คนอุดรที่เค้าเป็นพวกกับพันธมิตรก็มีอยู่เยอะแยะ ไม่ใช่มีแต่พวกมรึงที่เป็นคนอุดร!!

"ขอประณามการกระทำของม๊อบถ่อยที่เรียกตัวเองว่า "คนรักอุดร" พวกมรึงไม่ใช่ลูกผู้ชาย เป็นได้ก็แค่หมารับใช้นักการเมืองเอี้ยยยๆๆ เท่านั้น อย่างพวกมรึงมีหัวไว้กันหู มีมือไว้รับเศษเงินที่ไอ้พวกชั่วๆๆ มันแจกเท่านั้น กลับไปอ่านหนังสือให้แตกก่อนเถอะ อย่าคิดว่าเซ็นชื่อเป็นแล้วจะรู้หมดทุกอย่าง"

ปล.เป็นความคิดเห็นส่วนตัว...หากใครไม่เห็นด้วยกรุณาไปแสดงความคิดเห็นที่อื่น

***เรื่องนี้เป็นความคิดเห็นและความรู้สึกส่วนตัว...

คนละฝั่ง..ในที่นี่ฉันหมายถึงความคิดเห็นทางการเมือง มันอาจจะเป็นเรื่องที่หนักเครียด และน่าเบื่อหน่ายสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับฉันมันเป็นเหมือนเรื่องที่ฉันอยากเข้าไปมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็นอยู่ตลอดเวลา แม้ฉันจะเกิดมาชื่นชมกับระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขมาได้แค่ 20 กว่าปีก็ตามที แต่ความคิด ความรักชาติของฉันก็ไม่ได้น้อยกว่าพวกแก่เพราะกินข้าว เฒ่าเพราะอยู่นานบางคน "ฉันรักในหลวง" ยิ่งกว่าชีวิตของฉัน...ทุกครั้งที่ฉันทำบุญหรือได้ทำความดีอะไรก็ตามแต่ ฉันจะอธิษฐานทุกครั้งให้ผลบุญที่ฉันทำทั้งหมดได้ส่งผลบุญไปถึงในหลวงล้นเกล้าล้นกระหม่อมของฉันให้ทรงมีพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรง

วันนี้ความคิดทางการเมืองของคนไทยแบ่งเป็น 2 ฝ่ายคือคนที่ยอมรับในระบอบของทักษิณ และคนที่ไม่ยอมรับในระบอบของทักษิณ...และฉันก็อยู่ฝ่ายหลังกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่ไม่ยอมรับในการเมืองระบอบทักษิณ ฉันรู้จักใครหลายคนที่ชื่นชอบกับระบอบทักษิณ ฉันไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้พวกเขาเหล่านั้นถึงยังชื่นชอบและยังศรัทธาในตัวชายหน้าเหลี่ยมคนนี้อยู่อย่างจงรักภักดี เพราะการทำงานแบบรวดเร็ว เม็ดเงินที่เข้าถึงหรอ?? บางคนไม่ชอบพันธมิตรที่ปิดถนนทำให้กีดขวางการจราจร แต่..ได้โปรดเถอะคะ...คิดว่าการที่ทำให้คุณ ๆ ทั้งหลายเดินทางสัญจรไม่สะดวกมันก็เป็นแค่อุปสรรคเล็ก ๆ ที่คุณต้องก้าวผ่าน เพราะถ้าคุณเห็นแค่ว่าการปิดถนนทำให้คุณลำบาก คุณคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์การไม่มีถนนใช้ว่ามันลำบากกว่าแค่ไหน ฉันอาจเป็นส่วนหนึ่งของคนที่กีดขวางการจราจร แต่ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของการกีดขวางการโกงชาติจากระบอบการเมืองแบบทุนนิยม

ครั้งหนึ่งฉันเดินไปซื้อหนังสือพิมพ์ที่ร้านค้าใกล้บ้าน..เจอเจ้าของร้านที่ชื่นชอบทักษิณหันมาถามฉันว่า "เขาพระวิหารเป็นของใคร" ฉันตอบกลับไปว่าเป็นของไทยที่เราใช้สิทธิ์โต้แย้งไม่ยอมรับมานานกว่า 40 ปี...แล้วฉันก็รีบเดินออกจากร้านไป ฉันกลับมาเล่าให้แม่ฟัง แม่บอกว่าทำไมไม่ถามกลับไปบ้างล่ะว่า "เงิน 2 ล้านเป็นของใคร" ฉันไม่เข้าใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันไปร่วมชุมนุมกับพันธมิตรเมื่อ 2 ปีก่อนมาแล้วว่าทำไม คนที่ไม่ชอบทักษิณถึงไม่สามารถแสดงออกได้อย่างเต็มที่ เช่น พันธมิตรไม่สามารถใส่ หรือแต่งกายในลักษณะที่แสดงออกถึงการต่อต้านและขับไล่ระบอบทักษิณออกไปเดินตามที่สาธาณะได้เหมือนที่พวกเสื้อแดง นปก.สนามหลวงมันทำได้ พี่ ๆ ที่ฉันเคยเจอในการชุมนุมของพันธมิตรเคยเตือนฉันว่าอย่าใส่เสื้อไล่แม้วออกไปเดินข้างนอก แต่มาวันนี้ฉันเชื่อในสิทธิเสรีภาพของฉัน ฉันเกลียดทักษิณ ฉันเกลียดระบอบทักษิณ ฉันเกลียดพวกลิ่วล้อทักษิณ ฉันเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของทักษิณหรือเกี่ยวข้องกับทักษิณ ฉันเชื่อว่าเรามีความคิดที่อยู่คนละฝั่งกันได้...

ฉันเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นและได้รับรู้ การเมืองไทยอาจจะมีการกินการโกงจนเป็นนิสัยของนักการเมืองไปแล้ว แต่การโกงแบบโคตรโกง มหากาฬโกง ฉันก็เพิ่งเคยเห็นในยุคของคนหน้าเหลี่ยมที่ชื่อทักษิณ ฉันไม่เคยรู้จักหรือเคยฟัง astv มาตั้งแต่แรก..แต่ฉันเกลียดทักษิณตั้งแต่เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีแล้ว ฉันเกลียดทักษิณไม่เคยเปลี่ยนแปลง และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ปล. กูเกลียดทักษิณ

     "ชีวิตของเราในแต่ละวันที่ดำเนินอยู่ มีเรื่องต้องให้คิดต้องทำเกือบตลอดเวลา มีทั้งเรื่องที่ทำให้เราสดชื่นเบิกบาน และมีทั้งเรื่องที่ททำมห้เรากังวลใจและไม่สบายใจปะปนกันไป โดยปกติแล้วคนเราย่อมอยากมีแต่เรื่องที่คิดแล้วมีแต่ความสุข แต่เชื่อไหมว่ายังมีคนอีกไม่น้อยที่พยายามหาเรื่องที่คิดแล้วไม่สบายใจมาใส่ตัวเอง และที่น่าสงสารที่สุดคือ เขาเองไม่รู้ตัวว่าทำอย่างนั้นทำไม

     คนที่ชอบคิดแต่เรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจนั้น เป็นพวกที่ไม่รู้จักปล่อยวาง ชอบสร้างเงื่อนไขให้ชีวิต ส่วนมากมักเป็นพวกที่คิดเล็กคิดน้อย และชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ พวกเขาจะสร้างกฎเกณฑ์ในการดำรงชีวิตให้ยากเข้าไว้ ชอบคิดว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับตนเอง หวาดระแวงว่าเขาจะพูดในเรื่องที่ไม่ดี จึงทำให้ตนเองมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุข

     ..."

จาก..หนังสือ ตามรอยเท้าพ่อ

23 ธันวา 2550

หลังจากเมื่อเช้าออกไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง..วันทั้งวันก็มานั่งหน้าโทรทัศน์เพื่อรอฟังผลการนับคะแนน ผลคะแนนอาจไม่เป็นตามที่เราหวัง ((ยังนับคะแนนไม่เสร็จ))..

แต่.."กูไม่เอาสมัคร กูไม่เอาทักษิณ กูไม่เอาพลังประชาชน"..ยิ่งฟังไอ่จมูกหมูปากหมา บอกว่า 1 ปีกว่า ๆ ที่ผ่านมาคนไทยขาดเสรีภาพ...ขาดยังไง??..แค่ไม่มีผู้แทน พวกมรึงโดนยุบพรรค..แต่กรู ประชาชนคนธรรมดายังออกไปเที่ยว ไปดูหนัง ไปช้อปปิ้ง หรือทำในสิ่งที่อยากทำได้ ((นอกจากเลือกตั้ง))

กฎอัยการศึกไม่ได้ทำให้ชีวิตประจำวันของเราเปลี่ยนไป...ทหารไม่ได้เอาปืนมาจ่อให้กรูแก้ผ้า ((เหมือนที่พวกมรึงพยายามให้ประชาชนเข้าใจว่าพวกมรึงถูกกระทำเยี่ยงนั้น))

ประชานิยม..ที่พวกมรึงปลูกฝั่งให้กับชาวบ้านตาดำ ๆ โดยการโปรยเงินให้กู้ไปทั่ว ให้เค้าผูกพันเป็นหนี้แล้วบอกว่าเป็นการช่วยเหลือผู้ที่มีรายได้ต่ำ..มรึงแก้ปัญหากันได้ทุเรศมากกกกก เงินที่ประชาตาใสได้ไปก็ไม่ใช่เงินของพวกมรึง..มรึงได้หน้า แต่คนที่จ่ายภาษีเค้าจะฆ่าตัวตายกันอยู่แล้ว

"กูเกลียดทักษิณ"...วันแรกที่มันอยู่พรรคพลังธรรมจนวันที่มันล่มจมไปกับไทยรักไทย..ไม่มีวันไหนที่ไม่เคยเกลียดมัน และจะเกลียดอย่างนี้ตลอดไป..."กูเกลียดมรึงด้วย..สมัคร"

ทุกข้อความเป็นความเห็นส่วนตัว..แล้วแต่คุณคนที่เข้ามาอ่านจะเลือก..แต่เรายังยืนยัน "ไม่เอาทักษิณ ไม่เอาสมัคร ไม่เอาพลังประชาชน"

ปล.เมื่อไหร่จะไล่มันอีกฟระ ??...คันไม้คันมือเจง ๆๆ

กลับมาจากโครงการพาน้องเที่ยวทะเล...ของมูลนิธิรักษ์ไทยด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข ของน้อง ๆ ผู้ติดเชื้อ HIV และน้องผู้ที่ได้รับผลกระทบจากพะเยา เชียงใหม่ และลำพูน

ครั้งแรกที่ได้ยินโครงการนี้จากพี่มอร์ก็สนใจอยากจะไปเป็นอาสาสมัคร ไม่คิดอะไรมาก และก็มีผู้ใหญ่ใจดีท่านหนึ่งช่วยออกทุนทรัพย์ในการเดินทางครั้งนี้ด้วย แรก ๆ ก็หวั่นใจอยู่บ้างว่า จะต้องปฏิบัติตัวกับน้อง ๆ อย่างไร พยายามศึกษาหาข้อมูลเรื่องเชื้อ HIV ในหลาย ๆ ทาง สุดท้ายก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางจริง ๆ

เรามาถึงศูนย์ศึกษาชายฝั่งทะเลอ่าวคุ้งกระเบน จ.จันทบุรี ก่อนน้อง ๆ 1 วัน เพื่อเตรียมทุก ๆ อย่างต้อนรับน้อง ๆ กิจกรมมหลาย ๆ อย่างถูกคิดขึ้นมากมาย เช่น เมื่อน้อง ๆ มาถึงจะปิดตาน้อง ๆ แล้วพาลงไปสัมผัสน้ำทะเลก่อน แต่แผนก็ต้องเปลี่ยน เพราะการเดินทางที่ใช้เวลานานบนรถบัสจาก จ.พะเยา ทำให้น้อง ๆ มีอาการเพลียเป็นอย่างมาก แต่น้อง ๆ ก็ยังคงตื่นเต้นกับการได้เห็นทะเลเป็นครั้งแรกในชีวิต

กิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ที่ทำให้น้อง ๆ สนุกสนานไปกับเกมส์ต่าง ๆ พร้อมกับฐานการเรียนรู้ที่พี่ ๆ staff ช่วยกันเตรียมขึ้นมา ทำให้น้อง ๆ ที่มาจากคนละที่ได้รู้จักกันมากขึ้น และได้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันในสังคม

น้อง ๆ ต่างใจจดจ่อไปที่ทะเล เพราะอยากลงเล่นน้ำ จนกระทั่งกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ผ่านพ้นไป น้อง ๆ ก็ได้ลงเล่นน้ำทะเลเป็นครั้งแรก น้องบางคนร้องเสียงหลงถามขึ้นมาว่าทำไมน้ำทะเลถึงได้เค็มอย่างนี้...แต่ก็ยังคงเล่นน้ำกันต่อไป

วันที่สองของโครงการพาน้องเที่ยวทะเล เราพาน้อง ๆ ออกไปทัศนศึกษานอกสถานที่ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ จ.ระยอง น้อง ๆ สนุกสนานกับโลกใต้น้ำเป็นอย่างมาก บางคนก็วาดรูปสัตว์ที่ตัวเองชอบลงในสมุดที่พี่ ๆ แจกให้...และวันนี้กิจกรรมการเล่นน้ำก็เพิ่มการก่อปราสาททรายประกวดด้วย...

วันสุดท้ายที่ไม่อยากจะอำลาก็มาถึง..ช่วงเช้าน้อง ๆ สนุกกับเกมส์แรลลี่หาอาร์ซีเกี่ยวกับป่าชายเลน...และแล้วก็มาถึงเวลาของการปิดค่าย น้อง ๆ หลายคนไม่อยากกลับ..

กับใครหลาย ๆ คน ทะเลอาจเป็นสถานที่ที่เราเคยไปเที่ยวกันบ่อย ๆ แต่สำหรับน้อง ๆ เล่านี้ นี่คงเป็นครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตพวกเค้าก็ได้

สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับโครงการนี้คือ..เราได้เห็นรอยยิ้มของน้อง ๆ เสียงหัวเราะ บางคนดื้อ บางคนซน แต่ก็ด้วยวัยของน้อง ๆ ...อีกเรื่องที่ได้รับรู้จากพี่นา (เจ้าหน้าที่รักษ์ไทย จ.พะเยา) บอกว่าน้องบางคนชีวิตมีแต่ความทุกข์ แต่การมาทะเลครั้งนี้น้องคนนี้มีรอยยิ้มกลับไป กินข้าวได้เยอะ หน้าตาอิ่มเอิบกว่าตอนที่มา...

นั่นล่ะค่ะ..รอยยิ้มของน้อง ๆ คือรอยยิ้มของพี่ ๆ ด้วยเหมือนกัน แม้บางครั้งงานที่ทำเพื่อน้อง ๆ มันจะเหนื่อยเหมือนจับปูใส่กระด้ง แต่เพราะรอยยิ้มของน้อง ๆ พวกพี่ ๆ จึงมีแรงที่จะทำภาระกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วง

การส่งต่อความรัก...ไม่ใช่เรื่องยาก เราทุกคนสามารถทำได้ แค่ใช้ใจที่เรามี...ถ้าวันนี้เรากำลังทำเพื่อตัวเองอยู่ ก็แบ่งเวลาทำเพื่อคนอื่นบ้าง แล้วเราจะสุขใจ...

ปล.ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้จักความรัก แต่เค้าจะสัมผัสได้...เพียงแค่เราเต็มใจส่งรักต่อไป

เราขออะไรกันมากไปหรือเปล่า…???

วันเกิด...วันวาเลนไทน์...วันปีใหม่...วันลอยกระทง....หรือวันอื่น ๆ ที่หลายคนเห็นว่ามันป็นวันสำคัญ ต้องได้ของขวัญ ต้องมีคนรักอยู่ข้าง ๆ ต้องได้ไปเที่ยว ต้องได้ในสิ่งที่เราต้องการทุกอย่าง...สำหรับใครหลายคนอาจเห็นเป็นเรื่องน้อยนิด

แต่...สำหรับบางคน อย่าว่าแต่ของขวัญเลย...แค่วันเกิดตัวเองเค้าอาจไม่เคยรู้เลยก็ได้ ความรักที่เราอยากได้..อยากมี...บางคนอาจต้องการแค่ความรักจากบุพการีเท่านั้น การได้ไปเที่ยว...อาจเป็นแค่ความหวังครั้งสุดท้ายก่อนตาย

ถ้าวันนี้เราคิดว่าตัวเองยังมีไม่พอ...ก็ลองหันไปมองเด็กกำพร้า เด็กที่ป่วยด้วยโรคที่รักษาไม่หายดูซะบ้าง...พวกเค้าไม่ใช่ว่ามีไม่พอ แต่อาจไม่เคยมีเลยต่างหาก

วันนี้ ( 4 ก.ย. 50 ) เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับตัวเองโดยไม่คาดคิด เกือบเอาชีวิตไม่รอด...

เรื่องมันเกิดจากจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อของ ก็ขี่รถออกจากบ้านปกติ ขี่ไปได้ประมาณไม่ถึง 100 เมตรจากบ้าน ก็เห็นรถกะบะจอดเรียงกันอยู่ริมฟุตบาทประมาณ 3 คัน ก็เลยเบี่ยงมอเตอร์ไซค์เลี่ยงออกมาทางด้านขวา พอดีกับจังหวะที่รถกะบะที่จอดอยู่คันที่ 2 ก็หันหัวรถออกมาแบบกระทันหัน ทำให้เราต้องเบรกกระทันหันเหมือนกัน

พอเราลุกขึ้นมาได้ คนขับก็ลงมาดูพอดี...สมองเลยสั่งการให้ด่าเขาก่อนเลย ว่าขับรถยังไง ทำไมไม่มองกระจกข้างก่อนที่จะออกรถ ปากก็ด่า มือก็เอารองเลือดที่ไหลจากคางไว้...เจ๋งจริง!!!

แล้วคนขับรถกะบะก็พาไปส่ง รพ. คุณหมอมาดูแผลให้แล้วบอกต้องเย็บที่คาง 4 เข็ม บาดแผลประมาณ 1 cm. ลึกถึงกระดูก...นอกนั้นเป็นแผลถลอก เย็บแผลไม่เจ็บเท่าพยาบาลล้างแผลถลอกให้...เล่นใส่ยาไม่บอกกล่าวกันก่อนเลย แสบสุด ๆๆ หมอบอกห้ามแผลโดนน้ำ...คือ ไม่ต้องอาบน้ำใช่ป่ะคะคุณหมอ หุหุหุ

พอทำแผลเสร็จก็มาตกลงเรื่องค่าเสียหายและลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจ ตกกันว่าคนขับรถกะบะจะจ่ายค่าซ่อมรถกับค่ารักษาพยาบาลให้ เป็นอันเสร็จเรื่อง...แต่เจ็บแผลอ่ะ ฮืออออๆๆๆๆ :(

หลังจากเกิดเรื่องขึ้นก็ทำให้ตัวเองต้องระวังมากขึ้น เพราะในขนาดที่เราคิดว่าเราระวังที่สุดแล้ว แต่เราไม่มีทางรู้ว่าคนอื่นจะใช้ความระมัดระวังเหมือนกับเราหรือเปล่า

ถ้าคุณขับหรือขี่รถก็โปรดใช้ความระมัดระวัง มีสติทุกครั้งที่จับยานพาหนะ เพราะเราไม่รู้ว่าอุบัติเหตุมันจะเกิดกับเราเมื่อไหร่

แม่..ไม่เคยบอกเลิก

แม่เป็นแบงค์ส่วนตัวที่เวลากู้ไม่เคยคิดดอกเบี้ย

...และไม่ค่อยทวงคืน...

แม่เห็นเราเดินแก้ผ้าตั้งแต่เล็ก โดยไม่เคยติเรื่องรูปร่าง

แม่เป็นคนที่เห็นเราดีกว่าแฟนของแม่เสมอ

ขอหอมแม่ไม่ยากเท่าขอหอมแฟน

แม่ยอมตัดสะดือตัวเองเพื่อให้เราเกิดมา

แม่สอนให้เราพูดได้..เพื่อจะไปบอกรักแฟนตอนเราโต

แม่ยอมเป็นยัยอ้วนลงพุงตั้ง 9 เดือน

เพื่อให้เราอาศัยอยู่ข้างใน

และในประเทศนี้ก็ไม่มี “วันแฟนแห่งชาติ”

เหมือนวันแม่ใช่มั้ย???

วันนี้..คุณอยากบอกกับแม่ว่า...อะไรดี??

ความทุกข์…มีไว้เป็นแบบทดสอบความแข็งแกร่งของชีวิต

ความเศร้า...หนทางแสดงออกของความทุกข์

ความเหงา...เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับการเรียนรู้ตัวเอง

ความสุข...มีให้เก็บเกี่ยวได้เสมอตลอดเวลา..แม้กระทั่งในเวลาแห่งทุกข์

ความจริง...เป็นสิ่งที่คนใช้กันน้อย และมักมองผ่าน

ความลวง...สิ่งที่น่าเกลียดที่สุด แต่คนชอบใช้

ความรัก...คือสิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่รู้สึกได้จากหัวใจ

ความคิดถึง...”รถบรรทุกคันหนึ่ง ขับมานานมาก เวลาผ่านไป ความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ...มากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น จนเต็มคันรถ เลยหลังคาหน้ารถออกมา...ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก..ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนักแต่เจ้าของไม่เคยเลยที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง...จนรถบรรทุกคนนี้ได้มาเจออุโมงค์ใหญ่ แต่เพดานต่ำ..แค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึงอันมหาศาลให้กับ เธอคนนั้น..แต่อุโมงค์มันต่ำ ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึงเพียง 1 นิ้ว แค่หยิบเอาเศษเสี้ยวความคิดถึงนั้น.ออกไปสัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย..แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน

หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์..300 เมตร..แต่เขากลับไปไม่ได้..เขาจะทำยังไง จะขน 2 รอบหรือ ?? แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือไม่ ??”

เพื่อน ๆ ช่วยคิดหน่อยสิ..ช่วยเอาความคิดถึงไปให้แด่เธออันเป็นที่รัก โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป...เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางรถลงล้อละ 1 นิ้ว ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง ทำให้เขาถึงที่หมายช้าขึ้น แต่ความมั่นคงที่มีจุดหมายปลายทาง ถึงแม่ว่าจะใช้เวลานาน เขาก็พร้อมที่จะเผชิญ..ที่จะจนกว่าเจอเธอ...ดีกว่าจะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไป...ออกไปแม้แต่...เสี้ยวหนึ่งก็ตาม

วันนี้มีโอกาสได้เข้าไปอ่านในมัลติพลายของคนอื่น ((ไม่รู้ว่าใคร)) แต่เห็นมีข้อความดี ๆ เกี่ยวครอบครัวมัลติพลาย..

หลาย ๆ คนคงเล่นมัลติพลายด้วยเหตุผลที่ต่างกัน แต่สุดท้ายการได้พูคุย ทักทายกันไปมาก็ทำให้เกิดมิตรภาพขึ้นมาได้..ในเมื่อเราเป็นครอบครัวมัลติพลายด้วยกันแล้ว การช่วยเหลือกันจึงเป็นสิ่งที่เราควรทำ จะทำได้หรือไม่ได้ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อยู่ที่ว่าเราได้ลองพยามยามช่วยแล้วหรือยัง

ถ้าทุกคนพร้อมแล้วก็ไปดูตามลิ้งค์นี้เลยนะคะ http://hellopola.multiply.com/notes/item/24?mark_read=hellopola:notes:24

ส่วนเรานั้นตั้งใจไว้ว่าถ้าหายจากอาการไม่สบายแล้วก็คงจะไปช่วยเหลือ เพราะเป็นสิ่งที่เราทำได้และได้เคยทำเสมอ ๆ

ปล.การบริจาคเลือดเป็นการทำบุญที่ยิ่งใหญ่ ใครไม่เคยก็ขอให้ลองดูซักครั้ง...

คุณน้องแอมหาการบ้านมาให้ทำอีกแล้ว...ดูกันขำ ๆ นะจ๊ะ (เหมือนตรงไหนฟะ???)

วิธีทำ

1. เข้าไปที่ web http://www.myheritage.com/

2. กด sign up

3. ทำการ sign up เลย

4. หลังจากนั้น กด Face recognition

5. กด Try it now

6. Up load รูปหน้าตรงของคุณลงไป กด Run

7. มันก้อจะสแกนหน้าคุณออกมาว่าเหมือนใคร

8. แล้วกด collage

9. เลือกรูปแบบที่จะมาโชว์เลย เวลาจะเอามาลงโชว์กันคุณต้องกด print screen (ปุ่มใกล้ๆกับ F12)แล้วมา ลง paste ในโปรแกรม paintbrush หรือ photoshop จากนั้นก้อเซฟแล้ว

โดนเจ้าแอมส่งการบ้าน tag ฉายามาให้ ขอบคุณจ้า..หุหุหุ

จริง ๆ เพื่อนไม่เคยตั้งฉายาให้แต่จะชอบบอกว่าเราซนเหมือน...ลิง (เรียบร้อยขนาดนี้ยังมาว่าเราซนอีก..)

จนกระทั่งเข้ามาชมไทย (แบบเต็มตัว) ก็เริ่มมีฉายา "ขนุน" เป็นฉายาแรกที่โดนเรียก เพราะคุณน้องแอม เผอิญเดินถอยหลังมาชนกับเรา (ในระหว่างต่างคนต่างกำลังถ่ายรูป) ที่ใต้ต้นขนุน เจ้าแอมหันมาขอโทษแล้วบอกว่านึกว่าชนลูกขนุน แต่อนิจจาเจ๊ป้อมกลับมาได้ยินประโยคที่เราสนทนากัน เลยเกิดเป็นฉายานี้ขึ้นมา จะบอกว่าชอบนะฉายานี้อ่ะ..แต่ว่ามันสะดุ้งทุกทีที่แม่ถามว่า..กินขนุนมั้ย???

ฉายาต่อมา "นิวลิงหลับ" เกิดตอนออนเอ็มเล่นกับเจ๊เบนและพี่วิท แล้วก็ตั้งฉายาให้กัน แต่เพราะเจ๊เบนและพี่วิทเพิ่งกลับจากทริปพะเนินทุ่ง-วนกร ตอนช่วงสงกรานต์ ซึ่งเราไม่ได้ไปด้วย ทั้งสองคนเลยมีฉายากันแล้ว พี่เค้าคงนึกสนุกตั้งฉายาให้เราบ้าง เฮ้อออ...ไม่น่าเล๊ยยยยย เพราะเป็นเด็กลพบุรี เมืองที่มีลิงเยอะ และก็คงพูดเก่ง (พูดเก่งตรงไหนฟะ) พี่วิทเลยตั้งฉายานี้ให้

เอาเป็นว่าฉายาทางการที่นึกออกมีแค่นี้นะเจ้าคะ อิอิอิ

ปล.ขอโทษบางคน(หรือทุกคน) ที่เรียกฉายาแล้วรู้สึกไม่พอใจ..บางทีแค่คิดว่ามันน่ารักดีก็เลยเรียกก็เท่านั้น ขอโทษจริง ๆๆๆ คร้าบบบบบ

ประโยชน์ของ Forward Mail  กับ Tag การกุศล ของ Multiply

เมื่อกี้ได้ฟังรายการ คืนพิเศษคนพิเศษของกรีนเวฟ ซึ่งได้จัดเป็นครั้งที่ 100 เค้าได้นำบุคคลที่ออกรายการคืนพิเศษคนพิเศษที่เคยออกตอนก่อนๆ มาให้สัมภาษสดในเรื่องว่าหลังจากที่ออกรายการไปแล้วมีผลตอบรับอย่างไรบ้าง หนึ่งในนั้นคือพระอาจารย์ อลงกต ท่านเจ้าอาวาสวัด พระบาทน้ำพุ  ที่ท่านอุทิตตนจัดตั้งมูลนิธิธรรมรักษ์เพื่อ เป็นสถานรักษาพักฟื้นผู้ติดเชื้อและผู้ป่วยโรคเอดส์ จนที่มีข่าวว่าทางวัดมี วิกฤตทางการเงินที่เกิดขึ้นจาก ในแต่ละเดือนวัดจะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 4 ล้านบาท ในการรับดูแลรักษาผู้ติดเชื้อ และผู้ป่วยโรคเอดส์ทั่วไปจากทั่วประเทศ และการรับอุปการะเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบโรคเอดส์จากบิดามารดา 1300 คน รวมทั้งหมด 2,000 คน  ทำให้เงินทุนโดยเฉพาะที่ใช้เป็นค่ารักษาพยาบาลนั้นไม่เพียงพอนั้น ตอนนี้เริ่มดีขึ้นแล้ว ซึ่งท่านบอกว่า เกิดทางสื่อต่างๆที่ช่วยกันออกข่าว และ การ Forward ของ Email ที่ถูกส่งต่อๆไป  ที่ช่วยดึงคนให้มาร่วมบริจาคกันมากขึ้น  ช่วยพอยืดวิกฤติของวัดออกไปได้ (แต่ก็ยังไม่รู้ ว่าต่อไปจะเป็นยังไง เพราะรัฐก็ช่วยวัดเดือนละ 100000 เท่านั้น แล้วผู้ป่วยก็เพิ่มเรื่อยๆ  เด็กบางรายถูกนำมาทิ้งไว้หน้าวัดก็มี  )

ท่านอาจารย์บอกว่า ตอนนี้นั้น นอกจากเงินบริจาค ที่ต้องการช่วยเหลือ  ถ้าหากท่านใดที่มีจิตศัทธาที่จะบริจาคเป็นสิ่งของ ทางวัดนั้นยังขาด

- อาหาร เครื่องปรุงรส ในการทำครัว เพราะต้องปรุงรสอาหาร ทำกับข้าวทั้งวัน ให้เด็กๆและผู้ป่วยทาน
- ของใช้ส่วนตัวสำหรับ เด็ก1300 คน เช่น  สบู่  หรือ แชมพู
- ขนม สำหรับเด็ก แต่อย่าซื้อขนมเป็นถุง 5 -1 0บาท ท่านบอกเปลือง เอาเป็นปี๊บๆๆ จะคุ้มกว่า
- ของเล่นสำหรับเด็ก ไม่ค่อยจำเป็น แต่ว่า พวกตุ๊กตาที่พวกคุณได้บริจาคกันไปนั้น เด็กบางคนได้ไปนอนกอดจนตายก็มี พวกเค้าพูดคุยกับตุ๊กตาทุกคืน ตุ๊กตาพวกนี้แทน พ่อ แม่ พี่ น้อง ที่ไม่มี และขาดหาย..

เลยคิดว่า แม้กระทั้ง Mail Forward ต่างๆ ซึ่งบางทีเราก็รำคาญกับมันเล็กๆ บางอันรับมาไม่ค่อยได้อ่านก็ส่งๆต่อไป ก็ยังมีประโยชน์ ในการช่วยยืดอายุ ชีวิตของเพื่อนมนุษย์ ทำไมเราจะให้ Tag ที่เราเล่นกันทุกวันให้สร้างสรร และทำสิ่งที่ดีๆแก่สังคมบ้าง

ทีนี้นุชเขียนเติมมั่ง เชื่อว่าหลายๆคน คงเคยได้รับอีเมลล์เกี่ยวกับวัดพระบาทน้ำพุไปแล้ว นั่งอ่านก็หดหู่ไม่น้อยค่ะ มีคนถ่ายรูปมา ยังมีกองอัฐิที่ต้องใส่เป็นกล่องๆเอาไว้ เพื่อรอญาติมารับคืน แล้วนับวันกองนั้นก็เพิ่มๆๆ จนกลายเป็นกำแพงเลยล่ะ เพราะก็ไม่มีใครมารับอัฐิคืนไปซะที พระท่านบอกว่าถ้านานๆไป จะเอากองนี้มาหล่อเป็นพระพุทธรูปซะเลย... เห้อ หดหู่

ร่วมกันทำบุญนะคะ ชาติหน้าจะได้ สวย รวย หล่อกันทุกคนเลย

บุญรักษาทุกๆคนนะคะ

คนที่อยากจะบริจาคเป็นเงิน นี่เป็น Link ของวัดพระบาทน้ำพุค่ะ
 http://www.helpaids.worldmedic.com/thammarak/index.htm
http://sex.sanook.com/sex/safetysex/safety_05103.php

ขอแถมอีกนิดนึงก็แล้วกัน ไหนๆ Tag การกุศลแล้ว ของเพิ่มเติม เรื่องของน้องหนู ผู้ป่วยมะเร็งขั้นสุดท้าย ด้วยนะคะ
http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9500000048114
http://www.truecorp.co.th/tha/about/index.jsp
พอดีน้องหนูเป็นลูกน้องที่บริษัทเก่าของเพื่อนจิ  มันฝากบอกว่า หากใครมีจิตศรัทธาอยาก ร่วมทำบุญ ขอเรียนเชิญนะครับ จะมากจะน้อยไม่เป็นไรครับ ถือว่าช่วยน้องหนูกันนะ (ตาม link ข้างบน)
และเพื่อนๆพี่ๆที่ บ.นั้น ร่วมกันทำ Wristband ขึ้นขาย เพื่อนำเงินมาสมทบช่วยเหลือในการซื้อยาให้กับน้องหนู เป็น Wristband สีขาว เรืองแสง พร้อมข้อความว่า "Love will keep us alive" หากใครสนใจ รบกวนแจ้งที่ jackjeab@hotmail.com ได้ค่รับ ในราคาเส้นละ 100 บาท รบกวนหน่อยนะครับ และขอบคุณมากๆล่วงหน้าสำหรับน้ำใจที่มีให้น้องหนูครับ /  แจ็ค

 หรือเข้าไปดูโครงการดี ๆ ได้ที่ http://sawasdeemultiply.multiply.com/journal/item/209

.......................................................................................................................................

ปล.พอดีเข้าไปอ่านเจอในมัลติพลายของพิชชี่ แล้วเห็นว่าเป็นโครงการที่ดี ก็เลยนำมาบอกต่อจ้า ช่วย ๆ กันหน่อยนะ

tag โต๊ะทำงาน...ยังไม่ได้ทำงานก็ยังจะโดน tag อีกโดยความอนุเคาระห์ส่ง tag มาโดยพี่นุชที่ให้เปลี่ยนจากโต๊ะทำงานเป็นโต๊ะคอมแทน แต่ตอนนี้เล่นคอมอยู่ 2 ตัวค่ะ บางทีก็เล่นเจ้า PC ตัวใหญ่ บางทีขี้เกียจนั่งเก้าอี้ก็ลงมานั่งที่พื้นเปิดเจ้า notebook ตัวเล็กเล่น