ความทุกข์…มีไว้เป็นแบบทดสอบความแข็งแกร่งของชีวิต
ความเศร้า...หนทางแสดงออกของความทุกข์
ความเหงา...เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับการเรียนรู้ตัวเอง
ความสุข...มีให้เก็บเกี่ยวได้เสมอตลอดเวลา..แม้กระทั่งในเวลาแห่งทุกข์
ความจริง...เป็นสิ่งที่คนใช้กันน้อย และมักมองผ่าน
ความลวง...สิ่งที่น่าเกลียดที่สุด แต่คนชอบใช้
ความรัก...คือสิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่รู้สึกได้จากหัวใจ
ความคิดถึง...”รถบรรทุกคันหนึ่ง ขับมานานมาก เวลาผ่านไป ความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ...มากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น จนเต็มคันรถ เลยหลังคาหน้ารถออกมา...ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก..ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนักแต่เจ้าของไม่เคยเลยที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง...จนรถบรรทุกคนนี้ได้มาเจออุโมงค์ใหญ่ แต่เพดานต่ำ..แค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึงอันมหาศาลให้กับ เธอคนนั้น..แต่อุโมงค์มันต่ำ ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึงเพียง 1 นิ้ว แค่หยิบเอาเศษเสี้ยวความคิดถึงนั้น.ออกไปสัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย..แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน
หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์..300 เมตร..แต่เขากลับไปไม่ได้..เขาจะทำยังไง จะขน 2 รอบหรือ ?? แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือไม่ ??”
เพื่อน ๆ ช่วยคิดหน่อยสิ..ช่วยเอาความคิดถึงไปให้แด่เธออันเป็นที่รัก โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป...เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางรถลงล้อละ 1 นิ้ว ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง ทำให้เขาถึงที่หมายช้าขึ้น แต่ความมั่นคงที่มีจุดหมายปลายทาง ถึงแม่ว่าจะใช้เวลานาน เขาก็พร้อมที่จะเผชิญ..ที่จะจนกว่าเจอเธอ...ดีกว่าจะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไป...ออกไปแม้แต่...เสี้ยวหนึ่งก็ตาม
