กลับมาจากโครงการพาน้องเที่ยวทะเล...ของมูลนิธิรักษ์ไทยด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข ของน้อง ๆ ผู้ติดเชื้อ HIV และน้องผู้ที่ได้รับผลกระทบจากพะเยา เชียงใหม่ และลำพูน
ครั้งแรกที่ได้ยินโครงการนี้จากพี่มอร์ก็สนใจอยากจะไปเป็นอาสาสมัคร ไม่คิดอะไรมาก และก็มีผู้ใหญ่ใจดีท่านหนึ่งช่วยออกทุนทรัพย์ในการเดินทางครั้งนี้ด้วย แรก ๆ ก็หวั่นใจอยู่บ้างว่า จะต้องปฏิบัติตัวกับน้อง ๆ อย่างไร พยายามศึกษาหาข้อมูลเรื่องเชื้อ HIV ในหลาย ๆ ทาง สุดท้ายก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางจริง ๆ
เรามาถึงศูนย์ศึกษาชายฝั่งทะเลอ่าวคุ้งกระเบน จ.จันทบุรี ก่อนน้อง ๆ 1 วัน เพื่อเตรียมทุก ๆ อย่างต้อนรับน้อง ๆ กิจกรมมหลาย ๆ อย่างถูกคิดขึ้นมากมาย เช่น เมื่อน้อง ๆ มาถึงจะปิดตาน้อง ๆ แล้วพาลงไปสัมผัสน้ำทะเลก่อน แต่แผนก็ต้องเปลี่ยน เพราะการเดินทางที่ใช้เวลานานบนรถบัสจาก จ.พะเยา ทำให้น้อง ๆ มีอาการเพลียเป็นอย่างมาก แต่น้อง ๆ ก็ยังคงตื่นเต้นกับการได้เห็นทะเลเป็นครั้งแรกในชีวิต
กิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ที่ทำให้น้อง ๆ สนุกสนานไปกับเกมส์ต่าง ๆ พร้อมกับฐานการเรียนรู้ที่พี่ ๆ staff ช่วยกันเตรียมขึ้นมา ทำให้น้อง ๆ ที่มาจากคนละที่ได้รู้จักกันมากขึ้น และได้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันในสังคม
น้อง ๆ ต่างใจจดจ่อไปที่ทะเล เพราะอยากลงเล่นน้ำ จนกระทั่งกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ผ่านพ้นไป น้อง ๆ ก็ได้ลงเล่นน้ำทะเลเป็นครั้งแรก น้องบางคนร้องเสียงหลงถามขึ้นมาว่าทำไมน้ำทะเลถึงได้เค็มอย่างนี้...แต่ก็ยังคงเล่นน้ำกันต่อไป
วันที่สองของโครงการพาน้องเที่ยวทะเล เราพาน้อง ๆ ออกไปทัศนศึกษานอกสถานที่ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ จ.ระยอง น้อง ๆ สนุกสนานกับโลกใต้น้ำเป็นอย่างมาก บางคนก็วาดรูปสัตว์ที่ตัวเองชอบลงในสมุดที่พี่ ๆ แจกให้...และวันนี้กิจกรรมการเล่นน้ำก็เพิ่มการก่อปราสาททรายประกวดด้วย...
วันสุดท้ายที่ไม่อยากจะอำลาก็มาถึง..ช่วงเช้าน้อง ๆ สนุกกับเกมส์แรลลี่หาอาร์ซีเกี่ยวกับป่าชายเลน...และแล้วก็มาถึงเวลาของการปิดค่าย น้อง ๆ หลายคนไม่อยากกลับ..
กับใครหลาย ๆ คน ทะเลอาจเป็นสถานที่ที่เราเคยไปเที่ยวกันบ่อย ๆ แต่สำหรับน้อง ๆ เล่านี้ นี่คงเป็นครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตพวกเค้าก็ได้
สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับโครงการนี้คือ..เราได้เห็นรอยยิ้มของน้อง ๆ เสียงหัวเราะ บางคนดื้อ บางคนซน แต่ก็ด้วยวัยของน้อง ๆ ...อีกเรื่องที่ได้รับรู้จากพี่นา (เจ้าหน้าที่รักษ์ไทย จ.พะเยา) บอกว่าน้องบางคนชีวิตมีแต่ความทุกข์ แต่การมาทะเลครั้งนี้น้องคนนี้มีรอยยิ้มกลับไป กินข้าวได้เยอะ หน้าตาอิ่มเอิบกว่าตอนที่มา...
นั่นล่ะค่ะ..รอยยิ้มของน้อง ๆ คือรอยยิ้มของพี่ ๆ ด้วยเหมือนกัน แม้บางครั้งงานที่ทำเพื่อน้อง ๆ มันจะเหนื่อยเหมือนจับปูใส่กระด้ง แต่เพราะรอยยิ้มของน้อง ๆ พวกพี่ ๆ จึงมีแรงที่จะทำภาระกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วง
การส่งต่อความรัก...ไม่ใช่เรื่องยาก เราทุกคนสามารถทำได้ แค่ใช้ใจที่เรามี...ถ้าวันนี้เรากำลังทำเพื่อตัวเองอยู่ ก็แบ่งเวลาทำเพื่อคนอื่นบ้าง แล้วเราจะสุขใจ...
ปล.ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้จักความรัก แต่เค้าจะสัมผัสได้...เพียงแค่เราเต็มใจส่งรักต่อไป
